Arjantin, Arnavut dünyasının en uzak ucudur. İki göç oraya farklı yollardan ulaştı ve onlarca yıl iç içe geçti: İtalyan olarak karaya çıkan, Kalabriya’nın tepelerdeki köylerinden Arbëreshëler ve doğrudan Arnavutluk’tan, Korçë ile Gjirokastër’den gelen erkekler. Torunlarını bugüne dek kimse saymadı. Topluluğu bugün bir arada tutan şeyler birkaç dernek, Buenos Aires’in kıyısındaki küçük bir kilise, bir et işleme kasabasındaki bir dans grubu ve aile hafızasıdır.
Dora Rapi’nin annesi geçit töreninde ağladı. Berisso göçmen festivali yeniyken, 1970’lerin sonunda, çocuklar ailelerinin geride bıraktığı ülkelerin kıyafetleriyle önünden geçti ve o gözyaşlarına boğuldu. “Çocuklar kıyafetleriyle geçerken onun ağladığını görürdük,” dedi Rapi, kasabanın Arnavut topluluğunun başkanlığını yaptığı 2013’te yerel haber sitesi Berisso Ciudad’a, İspanyolca olarak.
İki ebeveyni de Arnavuttu. Babası 1923’te eşini geride bırakarak geldi ve La Plata’nın yanındaki et işleme kasabası Berisso’da Calle Nueva York’a yerleşti. Kendisi ve kardeşi Swift ile Armour tesislerinde iş bulunca akrabalarını yanlarına çağırdılar. Geldikten iki yıl sonra bir arsa satın aldı, yurttaşları oluklu sac ve tahtadan uzun bir ev yapmasına yardım etti ve eşini getirtti; altı çocukları Berisso’da doğdu. 1979’da Rapi annesini Arnavutluk’a geri götürdü. “Orada bana bir tür davulla birkaç dans öğrettiler,” dedi. Evde, sekiz ile on yaş arasındaki yeğenlerinden bir grup kurdu. “Çok güzel oldu.”
Berisso’da Arnavut dansı, onun anlatımına göre orada başlıyor ve onu getirenlerin dilinden daha uzun ömürlü oldu. Arnavutçada “birlik” anlamına gelen gençlik balesi Bashkimi, kendisini 1907 tarihli bir Sociedad Albanesa’ya dayandıran, Arnavut devletinden daha eski bir topluluk adına festivalde her yıl hâlâ dans ediyor.
Berisso, Arnavut Arjantin’in hâlâ bulunabildiği üç yerden biri. Başkentte, Arnavutluk’tan gelen göçmenler 1926’da bir dernek kurdu ve dernek Barracas semtindeki bir evi bu yüzyıla kadar elinde tuttu; Kalabriya’dan Arbëresh yurtseverler ise orada İskender Bey’in adını taşıyan bir cemiyeti daha 1889’da kurmuştu, kurucusunun kendi anlatımına göre. Şehrin batısında, Luján’da, Kalabriya’nın Arnavutça konuşulan beş köyünden gelen aileler nehrin karşı yakasında kendi mahallelerini kurdu. Gerisini görmek daha zor: Arjantin kayıtları insanların nerede doğduğunu kaydeder ve Arbëreshëler İtalya’da doğdu.
Arjantin’de kaç Arnavut yaşıyor?
Bilen yok. Sayım bir ailenin kökenini değil, kişinin doğduğu ülkeyi kaydeder. Göçmen kuşağı hayattayken, 1947’de Arnavutluk doğumlu 2.145 sakin, 2022’de ise 164 sakin saptadı. İtalya’da doğan Arbëreshëler İtalyan, her iki grubun çocukları ise Arjantinli olarak sayıldı. Dolaşımdaki 20.000 ila 40.000 gibi daha büyük rakamlar, yöntem belirtilmeden yayımlanmış tahminlerdir; aşağıdaki sayım bölümü her birinin kaynağını izliyor.
Aynı adı paylaşan iki göç
İspanyolcada iki grup da yalnızca albaneses’tir ve karışıklığın çoğu buradan başlar. Arbëreshëler, Güney İtalya’nın İtalo-Arnavutlarıdır. Ataları on beşinci yüzyıldan itibaren Arnavutluk’tan ve Yunanistan’daki Arnavut yerleşimlerinden geldi; elli kadar kasaba ve köy bugün hâlâ onların dilini konuşuyor ve çoğu Bizans ritini korudu. Güney İtalya Amerika kıtalarına doğru boşalırken onlar komşularıyla birlikte, İtalyan olarak gittiler. Arnavutluk’tan gelen göçmenler değildirler; 1990’dan sonra İtalya’ya giden Arnavutlar da değildirler.
İkinci grup doğrudan Arnavutluk’tan, çoğunlukla Korçë ve Gjirokastër bölgelerinden, 1912’deki bağımsızlık dolaylarında ve sonrasındaki yıllarda geldi. Sayıları azdı, çoğu erkekti ve Buenos Aires derneği başkanının 1995’teki anlatımına göre yaklaşık beşte dördü Ortodoks Hıristiyandı. Arjantin’de bu iki grup karşılaştı. Bu derneğin evini 2018’de ziyaret eden bir kişiye, Arnavutların ve Arbëreshëlerin Arnavutluk’un, Kosova’nın ve Arjantin’in bağımsızlık günleri için orada birlikte toplandıkları söylendi.
Buenos Aires, 1889’dan 1913’e: yurtseverler
Başkentteki en erken izleri siyasidir. Arbëresh kasabası Lungro’dan öğretmen ve gazeteci Orazio Irianni, 1880 dolaylarından beri Buenos Aires’te yaşıyordu. İtalyanca yazan tarihçi Francesco Fabbricatore’ye göre, Irianni’nin 1911 tarihli kendi anlatımına dayanarak, Eylül 1889’da “yurt dışındaki İtalya Arnavutları”nın bir yardımlaşma cemiyetini kurdu ve ona İskender Bey’in adını verdi. Haziran 1904’te bir Arnavut Komitesi’nin başkanı oldu; komite Buenos Aires’in tüm Arnavutlarını o Temmuz’da bir halk toplantısına çağırdı.
İtalyanca da yayın yaptı. Arnavutluk Ulusal Kütüphanesi, aylık La Questione Albanese dergisinin Mayıs 1905 tarihli dördüncü sayısını ve “Arnavut ulusal hareketinin bülteni” olan Lega Albanese’nin, 27 Şubat 1907 tarihli ve Calle Chile 2080’den yayımlanan ilk sayısını saklıyor. Gazete “Arnavutların Arnavutluk’u” için mücadele edeceğine söz veriyordu; kütüphane ikinci bir sayı kaydetmiyor. Bunun Arnavutçadaki karşılığı Lidhja Shqiptare bugün bazen o yıl kurulan, belgesi ortaya çıkmamış bir cemiyetin adı sanılıyor.
Arnavutluk Kasım 1912’de bağımsızlığını ilan ettiğinde, Buenos Aires haftalığı Caras y Caretas kentin Arnavutlarını İspanyolca olarak izledi. 14 Aralık’ta, Patria e Lavoro cemiyetinde “Arnavut bağımsızlığını buradan desteklemek için” yapılan bir toplantıda onlara seslenen bir konuşmacıyı gösterdi. 7 Haziran 1913’te, Buenos Aires’te ikamet eden Arnavutların “ilk eylemi Arnavutluk bayrağına bağlılık yemini olan” bir yurtsever cemiyet kurduğunu bildirdi. Dergi, onların Arnavutluk’tan mı Kalabriya’dan mı geldiğini söylemedi. İkisi de o sıralarda kentteydi: Arbëreshëler Fabbricatore’nin anlatımına göre 1889’dan beri örgütlüydü, Arnavutluk’tan gelen ilk göçmenler ise Luca’nın anlatımına göre 1912’den beri.

Arbëreshëler: İtalyan olarak gelen Arnavutlar
Kalabriya’dan büyük göçün içinde geldiler. Tarihçi Pantaleone Sergi, 1876’dan 1915’e kadar Cosenza’nın Arjantin’e en çok göçmen gönderen Kalabriya ili olduğunu gösteriyor ve aralarında, İtalyanca olarak, “hatırı sayılır bir Kalabriyalı-Arnavut grubu” bulunduğunu not ediyor. Kalabriya’nın Arbëresh köylerini inceleyen Mario Bolognari daha sonraki ritmi ekliyor: Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra ve 1940’a kadar Arbëresh göçmenlerin en büyük bölümü Arjantin’e gitti, 1945’ten sonra aileler babaların ve kocaların peşinden gitti ve akış 1952 ile 1953’te durdu.
Luján: nehrin karşı yakasındaki mahalle
Arjantin tarihinin en iyi belgelenmiş Arnavutça konuşan topluluğu Luján’dakidir; çünkü Luján Ulusal Üniversitesi’nden tarihçi Dedier Norberto Marquiegui onu medeni kütüğün evlilik ve doğum kayıtlarından yeniden kurdu. 1890’larda Luján, büyüyen bir kasabası ve yapım aşamasında bir bazilikası olan tarımsal bir bölgeydi. İtalyanları 1895’te 2.567, 1914’te 3.406 kişiydi. Marquiegui’nin yazdığına göre 1895’ten itibaren güneyliler yeni gelenler arasında öne çıkmaya başladı ve bunların içinde en kalabalık hâle gelen grup Cosenza’nın İtalo-Arnavutlarıydı.
Yarıçapı on kilometre olan bir dairenin içine sığan beş komşu köyden geldiler: San Demetrio Corone, Santa Sofia d’Epiro, Vaccarizzo Albanese, Macchia Albanese ve San Cosmo Albanese. Zincirleme göçle geldiler; her aile önden gitmiş akrabalarının peşinden. Neredeyse hepsi, vardıklarında yalnızca Arbëresh konuşuyordu.
Kasaba büyüdükçe, evlerini Luján Nehri’nin karşı yakasındaki yeni bir mahallede yaptılar. Santa Elena’nın son biçimini aldığı 1905 ile 1920 arasında, Luján’a gelen İtalo-Arnavutların %65’i orada yerleşti. Nehir mahalleyi kasabadan ayrı tuttu, dil de öyle. Yeni gelenler, işe kadar dış dünyayla her temaslarında kendilerinden önce gelmiş hemşerilerine bağımlıydı.
İş, sunulanların en ağırı ve en güvencesiziydi. 1889–1920 kayıtlarındaki İtalo-Arnavut erkeklerin, evlendikleri sırada %68,6’sı vasıfsız kol işçisi, %13,7’si küçük çiftçiydi. Hiçbiri memur ya da serbest meslek sahibi değildi. Marquiegui onları aynı kasabaya gelen başka bir zincirleme göçle, İspanya’nın Soria bölgesinden gelenlerle karşılaştırıyor; onların erkekleri çoğunlukla dükkâncı ve tüccardı. İspanyollar daha önce, iyi yerler hâlâ açıkken gelmişti.
Rakamlar bir başlangıcı anlatıyor, bir hükmü değil. Marquiegui’nin görüştüğü yaşlı İtalo-Arnavutlar o yılları durgunluk olarak hatırlamıyordu. Babalarıyla aynı işi yapmışlardı, ama daha iyi bir ücretle; ve bu, köyün veremediğini getirmişti: kendi evlerini ve çocukları için okulu. İki savaş arasında San Demetrio Corone ve San Cosmo Albanese’den Arbëresh konuşan büyük bir işçi grubu, bölgenin önemli işverenlerinden Algodonera Flandria pamuk fabrikasında işe alındı.
Kasabanın İtalyan yaşamında bulunuyorlardı, ama tam olarak ait değillerdi. Güneylilerin 1897’de kurulan yardımlaşma derneğine çok sayıda üye verdiler; yine de İspanyolca yazan Marquiegui, bu dernekteki vasıfsız İtalo-Arnavutların üyeliğinin “her şeyden çok sözde” olduğundan ve bunun, içinde nüfuz arayan tüccarların işi olduğundan şüpheleniyor. Luján’daki İtalyanlar, diye yazıyor, önce kendilerini kökenleriyle, Cenovalı, Kalabriyalı ya da İtalo-Arnavut olarak tanımlıyordu ve 1990’ların başında torunları, kasabada San Demetrio’nun koruyucu azizi şenliklerini yeniden canlandırmıştı.
Buenos Aires: her köy için bir dernek
Başkentte Arbëreshëler köken köylerine göre örgütlendi. Asociación Frascineto, 1955’te Cosenza eyaletindeki Frascineto’dan gelen aileler tarafından kuruldu. “Her zaman Arnavut, İtalyan-Arjantinli ve Latin Amerikalı olduğumu söylerim, ama benim için en önemlisi Arnavut kanım,” dedi María Colacino, 2014’te Kosovo 2.0 için kendisini İngilizce olarak alıntılayan muhabir Tringa Berisha’ya. Kardeşi Ludovico ile kendisi, ikisi de köyde doğmuş, hâlâ birbirleriyle Arbëresh konuşuyordu. Ludovico köyden beş yaşında ayrılmıştı; ilk sözcükleri Arbëresh’ti ve İtalyancayla ancak Arjantin’de tanışmıştı.
Ludovico, her ulusal bayramda kurskull ve petulla yediklerini söyledi; bir üye de büyükannesinin kıyafetini “yepyeni gibi” saklıyordu. Etkin üye olabilmek için yalnızca Frascinetolu insanların akrabaları ve eşleri olmak gerekiyordu. Derneğin sekreteri ve kurucularından biri topluluğa evlilik yoluyla girmiş ve âdetlerini öğrenmişti; ikisi de çocukları bunu devralmazsa bu kuralın derneği bitireceğinden korkuyordu.
Kalabriya’daki İtalo-Arnavut eparhiyası olan Lungro’nun piskoposu Ercole Lupinacci, Kasım 2001’de ziyaret etti. Asociación Frascineto’yu kendi modernize edilmiş binasında, köyün Meryem’in Göğe Alınışı heykelinin bir kopyasıyla birlikte buldu; San Benedetto Ullano’nun, İyi Öğüt Meryem Ana’sını taşıyan bir derneğini ve Firmo, Lungro, Acquaformosa, Cerzeto ile San Martino di Finita’dan göçmenleri de buldu.
Korçë ve Gjirokastër’den: Arnavutluk’tan gelen göçmenler
Arnavutluk’tan göç kısa, erkek ağırlıklı ve erkendi. En ayrıntılı anlatımı, 1995’te gazeteci Larry Luxner’e, o sırada Skenderbeu derneğinin başkanı olan ve Gjirokastërli göçmenlerin oğlu bir Buenos Aires mimarı olan Nicolás Luca’nın verdiği tek bir söyleşidir.
Luca’nın anlatımına göre ilk Arnavutlar, aralarında amcası da olmak üzere, 1912’de Buenos Aires’e ulaştı. 1920’lerde, Kral Zog’un Arnavutluk’unda iş yokken ve Arjantin’deki akrabalar haber gönderirken, daha fazlası geldi. Çoğu Korçë ve Gjirokastër’den geliyordu ve yaklaşık %80’i Ortodoks Hıristiyandı. Kendilerini karşılayacak bir akrabası olmadan gelen erkekler, çoğu kez yetkililer tarafından kereste kesmek üzere Río Negro eyaletine ya da kuzeyde Misiones, Chaco ve Corrientes’e gönderiliyor, çoğu sonunda Buenos Aires’e dönmenin yolunu buluyordu. 1930’dan sonra, dedi, göç durdu ve Arnavutlar Arjantinlilerle evlendi.
İstatistikler bu çerçeveye uyuyor. 1921 ile 1924 arasında varışta kaydedilen 73 Arnavut uyruklu hep erkekti ve 1947’de erkekler Arnavutluk doğumluların hâlâ neredeyse dörtte üçüydü; sayımın varış tablolarından neden çok daha fazla kişi bulduğu, sayım üzerine bölümde açıklanıyor.
Berisso: Arnavut devletinden daha eski bir dernek
Berisso mezbahalarından doğdu. Orada 1904’te bir soğuk hava deposu açıldı, Swift şirketi 1907’de onu satın aldı ve Armour birkaç sokak ötede 1915’te ikinci bir tesis kurdu. Orada çalışan erkekler Avrupa’nın ve Orta Doğu’nun dört bir yanından geliyordu ve kökenlerine göre örgütlendiler.
Tarihçi María Eugenia Costa’nın yazdığına göre örgütlenen ilk grup, Swift’in geldiği yıl olan 1907’de Sociedad Albanesa de Berisso’yu kuran Arnavutlardı. Dernek hemşehrilerine onun deyişiyle manevi destek verdi ve et işleme tesislerinde ya da La Plata limanında iş bulmalarına yardım etti. Kasabanın festivalini inceleyen araştırmacı Nicolás Herrera, aynı derneği Berisso’da 1907 ile 1936 arasında kurulan yirmi bir etnik derneğin listesinin başına koyuyor.
Kurucularının kim olduğunu yayımlanmış kaynaklar söylemiyor. Yakın tarihli Arnavutça makaleler onlara kaynak göstermeden Arbëreshë diyor.

Buenos Aires: “Umut”tan İskender Bey’e
Başkentin Arnavutları derneklerini 1 Kasım 1926’da “Umut” anlamına gelen Shpresa adıyla kurdu ve 1933 dolaylarında adını İskender Bey’in adıyla değiştirdi. Her iki tarih de, 2018’deki G20 toplantıları için Buenos Aires’te bulunduğu sırada derneği ziyaret eden Mimoza Dajçi’nin 2024’te Tiran günlüğü Panorama’da yayımladığı tek bir anlatımdan geliyor.
Asociación Patriótica Albanesa Skenderbeu’nun evi, kentin güneyindeki işçi semti Barracas’ta, Gonçalves Dias 429’dadır. Luxner onu 1995’te, İskender Bey’in adamlarını Osmanlılara karşı yönlendirişini gösteren solmakta olan bir duvar resmi ve yoldan geçenlerin pek azının okuyabildiği bir plaketi bulunan eski bir ev olarak anlattı. Dernek binayı başka gruplara kiraya veriyor ve orada yılda iki üç kez toplanıyordu. Dört yıl sonra Luca La Nación’a, derneğin her yıl 29 Kasım’da Bayrak Günü’nü şarkılar ve geleneksel yemeklerle kutladığını ve 60 ile 70 kişiyi bir araya getirmeyi başardığını söyledi.
Dajçi evi, avukat ve Arnavutluk büyükelçiliğinin eski çalışanı Kristofor Ndreu’nun gözetiminde buldu; eşi Efti, Buenos Aires’te bir üniversitede viyolonselist olarak çalışıyordu. Kapıda ziyaretçileri bronza dökülmüş bir İskender Bey büstü karşılıyordu, salonun başında ikinci bir büst duruyordu ve komünist dönemin yıldızını taşımayan Arnavut bayrakları kadın ulusal kıyafetlerinin yanında asılıydı.
1945’ten sonra: sürgünler ve geç gelenler
Arnavutluk’taki komünist iktidar farklı bir göçmen türü üretti. Shkodër doğumlu Filip Llupi Viyana’da doktorasını yapmıştı ve Tiran’daki Nëna Mbretëreshë okulunun müdürlüğünü yapmıştı. 1943’te hükümet onu yüz Arnavut öğrenciye ders vermek üzere Viyana’ya geri gönderdi. Dajçi’nin 2024’te Panorama’da yayımladığı, konuyla ilgili tek anlatıma göre hassas bir görev de taşıyordu. Almanya, Viyana’daki öğrencileri, aralarındaki Arnavutlar da dâhil, Rusya’daki savaşa göndermek istiyordu ve Llupi, Arnavut öğrencilerin bunun yerine öğrenimlerini sürdürmesine izin veren, kentin fabrikalarında çalışma sözleşmeleri müzakere etti.
Savaştan sonra eve dönmedi. “Babam Arnavutluk’un savaş öncesinden daha kötü duruma düştüğünü anlayınca,” dedi oğlu Genc, Dajçi’ye Arnavutça olarak, “aile olarak, dayımın, annemin kardeşinin bizi beklediği Arjantin’e gitmeye karar verdik.” Aile 1948’de İtalya üzerinden vardı ve Filip Llupi 1984’te öldü. 2018’de Genc’ten derneğe yeniden başkanlık etmesi isteniyordu; kendisi ve kız kardeşi Etleva hâlâ Arnavutça konuşuyordu.
Komünist Arnavutluk’un 1970’lerden itibaren Buenos Aires’te tuttuğu büyükelçilik topluluğa yalnızca kıyısından dokundu. Üyeler davet edildiklerinde gidiyor ve siyaset konuşmuyordu, diye hatırladı Luca. 1990’dan sonra birkaç kişi ters yönde geldi. Korçëli oyuncu Minella Borova, İkinci Dünya Savaşı’ndan önce göç etmiş olan karısının teyzesinin daveti üzerine 1993’te Buenos Aires’e taşındı ve yirmi yıl sonraki ölümüne dek orada yaşadı. Luxner 1995’te ziyaret ettiğinde derneğin evinde eski bir Arnavut diplomat yaşıyordu.
Küçük bir hareket sürüyor: Arnavutluk doğumlular 2010 ile 2022 arasında 77’den 164’e, iki katından fazla arttı; ancak sayım kimsenin ne zaman ya da neden geldiğini kaydetmiyor. Kosova için kayıt daha da ince. Mart 1999’da, mülteciler Arnavutluk’a geçerken, Luca La Nación’a dernekteki hemen herkesin Kosova’da akrabası olduğunu söyledi ve Arnavutluk büyükelçiliği Avenida del Libertador’da ilaç topladı. 9 Nisan 1999’da Arjantin hükümeti 100 Kosovalı Arnavut ailesini kabul etmeyi önerdi. Herhangi birinin gelip gelmediğini saptayamadık.
Arnavut Arjantin’in zaman çizelgesi
İki göç 1912’den 1930 dolaylarına kadar iç içe geçti. Aşağıdakiler, bir belgesi bulunan tarihlerdir.
- 1889: bir İskender Bey cemiyetiLungrolu Orazio Irianni, sonradan kendi anlattığına göre, Buenos Aires’te İtalo-Arnavutların bir yardımlaşma cemiyetini kuruyor.
- 1895’ten: Cosenza Luján’a geliyorİtalo-Arnavutlar kasabadaki en büyük Güney İtalyan grubu oluyor.
- 1905–1907: bir Arnavut basınıIrianni, Buenos Aires’te La Questione Albanese ve Lega Albanese’yi yayımlıyor.
- 1907: Sociedad Albanesa, BerissoEt işleme kasabasının ilk göçmen derneği kuruluyor.
- 1912: Arnavutluk’tan ilk gelenlerBir anlatıma göre; ardından gelenlerin çoğu Korçë ve Gjirokastër’den.
- 1913: bayrağa yeminBuenos Aires’teki Arnavutlar bir yurtsever cemiyet kuruyor ve yeni devletin bayrağına bağlılık yemini ediyor.
- 1921–1924: 73 erkek1857–1924 varış özetinde Arnavut uyrukluları listeleyen tek yıllar.
- 1926: Shpresa, sonra SkenderbeuBuenos Aires Arnavutları bir dernek kuruyor; dernek 1933 dolaylarında İskender Bey’in adını alıyor.
- 1947: Arnavutluk doğumlu 2.145 kişiSayım göçmen kuşağını sayıyor; yaklaşık dörtte üçü erkek.
- 1948: Llupi ailesiKomünist Arnavutluk’tan sürgünler İtalya üzerinden geliyor.
- 1952–1953: Arbëresh akışı sona eriyorKalabriya köylerinden Arjantin’e göç duruyor.
- 1955: Asociación FrascinetoBir köyün aileleri kendi derneklerini kuruyor.
- 1973: diplomatik ilişkilerArnavutluk ile Arjantin 5 Ekim’de ilişki kuruyor.
- 1979: Arnavutluk’tan danslarDora Rapi dansları Berisso’ya getiriyor; Berisso’nun Arnavut derneği, festivalin düzenleyici kurumunun kurucularından biri oluyor.
- 1996: Tiran’da SabatoRomancı, annesinin atalarının ülkesinde bir ödül alıyor.
- 2001: bir Bizans kilisesiLuis Guillón’daki Aziz Georgios Kilisesi 11 Kasım’da kutsanıyor.
- 2013: Ballet BashkimiBerisso topluluğunun gençlik balesi 23 Ağustos’ta kuruluyor.
- 2025: Casa AlbanesaTopluluk kendine ait ilk merkezine taşınıyor.
Arnavut Arjantin nerede
Neredeyse tamamı Buenos Aires’te ve çevresinde. Daha aşağıda ayrıca anılan Başpiskopos Alejandro Greco bunu, Tanrı’nın her yerde olduğunu ama Buenos Aires’te mesai yaptığını söyleyen Arjantin sözüyle açıkladı.
Başkentte noktalar dağınık: Barracas’taki Skenderbeu evi, Palermo’daki Asociación Frascineto ve Monte Castro’da Pasaje Albania adlı kısa bir sokak. La Nación 2017’de, bu geçidin Birinci Dünya Savaşı sırasında Arjantin’e gelen Arnavutları onurlandırdığını ve İtalyan hükümetinin orada 44 küçük ev yaptırdığını yazdı. Makale kaynak göstermiyor ve iki okuma ona uyuyor. İtalyan eli, İtalyan vatandaşı olan Arbëreshëlere uyardı; ama İtalya 3 Haziran 1917’de Arnavutluk’un bağımsızlığını kendi himayesi altında da ilan etmişti, dolayısıyla bu, Arnavutluk’tan gelen göçmenlere de uyardı. Her iki okuma da çıkarımdır.

Şehrin güneyinde, Luis Guillón’da Arbëreshëlerin kilisesi duruyor; nehir boyunca aşağıda, La Plata’nın yanında Berisso var; batıda Luján ve onun ötesinde, Ernesto Sabato’nun ailesinin yerleştiği pampalardaki kasaba Rojas yer alıyor.
Bu bölgenin dışında kanıt incelir. Luxner’in İngilizce yazılmış 1995 haberi “birkaç aileyi” Rosario ve Córdoba’ya yerleştirdi; 2022 sayımı ülkenin yirmi dört idari biriminden yirmisinde Arnavutluk doğumlu kişiler buldu, her birinde genellikle ondan az.
İnanç: Buenos Aires’in kıyısında bir Bizans kilisesi
Arbëreshëlerin çoğu Bizans ritinden Katoliktir ve Arjantin’de bir yüzyılın büyük bölümünde kendilerine ait bir kiliseleri olmadı. Bugün sahip oldukları kilise 2001’de kutsandı.
1990’larda Piskopos Lupinacci, Buenos Aires Arbëreshëlerinin ısrarlı taleplerine karşılık verdi ve kentin başpiskoposlarının, Kardinal Antonio Quarracino ile ardından gelecekteki Papa Franciscus Kardinal Jorge Mario Bergoglio’nun iyi niyetiyle orada bir misyon açtı; Bergoglio, hukuken, kendi ritinden bir piskoposu olmayan Arjantin’deki Doğu ritli Katoliklerin piskoposuydu.
San Giorgio Megalomartire, Büyük Şehit Aziz Georgios Kilisesi, Luis Guillón’da, Esteban Echeverría belediyesinin Firmo göçmenleri derneği aracılığıyla Lungro Eparhiyası’na bağışladığı arazi üzerinde duruyor. Lupinacci onu 11 Kasım 2001 Pazar günü, İspanyolca olarak, ikon ressamı Josif Droboniku’nun ikonlarıyla kutsadı. Dört yüz kişi öğle yemeği için kaldı ve Lupinacci 2008’de papaz evini kutsamak için geri döndü. Eparhiya kiliseyi hâlâ Buenos Aires’teki İtalo-Arnavutlar için din hizmeti merkezi olarak listeliyor. 2013’te Papàs Elia Hagi, Lupinacci’nin zaman zaman onlarla ilgilenmesini istediği kişi, “kökenlerini unutmamış ve Bizans kiliselerine duydukları sevgiyle toplanıp dua etmek için birçok kilometre yol giden” cemaat üyelerini İtalyanca anlattı. 2020 ve 2021 tarihli son yayımlanmış anlatımlara göre Ukraynalı bir rahip, Papàs Nazariy Kashchak, onlar için ayda bir İlahi Litürji kutluyor; diğer pazarlarda kilise mahalledeki Latin ritli Katoliklere hizmet veriyor.
Arnavutluk’tan gelen göçmenler çoğunlukla Ortodokstu ve kayıtta bir cemaat bırakmadılar. Hiçbir kaynak aralarındaki Müslüman dinî yaşamı da anlatmıyor, ancak Luca’nın rakamına göre göçmenlerin beşte biri Ortodoks değildi.
Son yıllarda en görünür Ortodoks ses Arbëresh tarafından geldi. Alejandro Greco, 1950’de gelmiş San Benedetto Ullanolu bir adamın oğluydu. Kendi anlatımına göre Fan Noli’nin Amerika Birleşik Devletleri’nde kurduğu kiliseden gelen ve Arnavutluk Ortodoks Kilisesi’yle kurumsal bir bağı olmayan küçük bir Ortodoks kiliseye önderlik etti. Kamuya açık yerlerde Arnavut ulusal renklerinde bir eşarpla göründü, dualarının bir kısmını Arnavutça, kalanını İspanyolca okudu ve Nisan 2025’te öldü.
Dil, yemek ve dans: geriye kalanlar
İlk giden dil oldu. Birinci Dünya Savaşı’ndan önce Luján’da neredeyse her yeni gelen yalnızca Arbëresh konuşuyordu. “Burada doğanlar âdetleri ve gelenekleri öğrendi ama Arnavutçayı öğrenmedi,” dedi Luca, Luxner’e 1995’te; kendi tahminine göre o sırada Arjantin’de elliden az Arnavut dili hâlâ konuşabiliyordu. 1999’da ise göçmenlerin çocuklarının ve torunlarının %80’inin konuşamadığını söyledi.
Kayıp, aileleri bir kuşak içinde böldü. Arnavutluk’un Floq köyünden Teki Bekolli 1910’larda göç etti, bir vincin çelik kovası onu sakat bırakana kadar Buenos Aires kanalizasyonlarında ustabaşı olarak çalıştı, İspanyol bir kadınla, Pura’yla evlendi ve sonradan Skenderbeu derneğinin başkanlığını yaptı. 1982’de Tiran’a yaptığı bir ziyarette yeğenine, kendisi öldükten sonra aileyi kimin bir arada tutacağını sordu. “Onlar Arnavutça bilmiyor, siz İspanyolca bilmiyorsunuz,” dedi, yeğeninin Arnavutça yazılmış 2021 tarihli anılarına göre; ve ona, Arnavutluk büyükelçiliğindeki bir arkadaşının yardımıyla kendisinin derlediği bir Arnavutça–İspanyolca sözlük bıraktı.
2019’da Greco dilin büyük bölümünün kaybolduğunu söyledi. Öğretecek kimse olmadığı için kendi kendine standart Arnavutçayı öğreniyordu ve babasından duyduğu Arbëresh’in 2014’te Arnavutluk’u ziyaret ettiğinde anlaşılmadığını gördü. Topluluğunun Arnavutluk’tan ve Kosova’dan istediği şey mütevazıydı: Arnavutça ile İspanyolca arasında bir sözlük, bir kurs ve bir gün bir öğretmen. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Arbëresh konuşanları kaydeden New York’taki Endangered Language Alliance, arşivini Arjantin’e de genişletmek istediğini söyledi.
Yemek ve dans, genellikle olduğu gibi, daha uzun dayandı. Berisso festivalinde Arnavut standı, Rapi’nin pazı, ricotta ve peynirle hazırlanmış hamur katmanları olarak tarif ettiği byrek ile baklava satıyor; danslardan biri de pilili etek olan fustanella ve altın iplikle işlenmiş bir yelekle yapılıyor.
Takvim kendi tarihlerini korudu. Berisso’daki topluluk her yıl festivalden önce kültürel temsilcisine taç giydiriyor ve 2022’de Arnavut haber sitesi Diaspora Shqiptare, topluluktan genç bir kadının, Julinda Ibraj’ın, iki yıl önce Göçmenler Kraliçesi seçildiğini bildirdi.
Ernesto Sabato ve diğer isimler
Arnavut kökenli en tanınmış Arjantinli, romancı Ernesto Sabato’dur (1911–2011) ve kanıt kendi sözüdür. Antes del fin adlı anılarında babasının İtalyan dağlılarından geldiğini, annesinin ise “una antigua familia albanesa”ya, yani eski bir Arnavut aileye ait olduğunu yazıyor.
Onun biyografi yazarları Pablo Morosi ve Sandra Di Luca, annesinin doğumunu 1874’e tarihleyip Cosenza eyaletindeki Arbëresh köyü San Martino di Finita’ya yerleştiriyor. Arjantin’de Juana María olarak bilinen Giovannina Ferrari, aktardıkları belediye kütüğüne göre, orada 8 Haziran 1893’te Fuscaldolu Francesco Sabato ile evlendi. Çift Rojas’a yerleşti ve Ernesto orada 1911’de doğdu.
Sabato, Arnavut yazar Luan Rama’ya annesinin atalarının özlemiyle yaşadığını ve erkek kardeşiyle her zaman Arnavutça konuştuğunu söyledi. Nisan 1996’da, 84 yaşında, İsmail Kadare’nin adını taşıyan bir ödülü almak için Tiran’a gitti. Bir şair ona annesinin köyünden bir urna dolusu toprak verdi. “Kanımın dörtte biri Arnavut,” dedi Arnavut haber ajansına; ajans bunu Arnavutça bildirdi. Oysa anıları annesinin bütün ailesini Arnavut sayıyor; haber aradaki farkı açıklamıyor. Arjantin Senatosu, 26 Haziran 1996’da kabul ettiği bir bildiriyle ödülden duyduğu memnuniyeti kayda geçirdi.
Aynı anılarda Sabato, Buenos Aires’te nehir boyunca yürürken, on dokuzuncu yüzyılın son yıllarında açlığın sürüklediği, nehri geçen halkları sıralıyor: İspanyollar, İtalyanlar, Yahudiler, Polonyalılar, Arnavutlar, Ruslar, Almanlar.
Belgelenmiş diğer isimler
- Nicolás Luca, mimar, Gjirokastërli göçmenlerin oğlu ve 1990’larda Skenderbeu derneğinin başkanı. 1994’te Arnavutluk’a giderken yanına bir tango kaseti ve biraz yerba mate aldı.
- Tomás Guidara, Club Atlético Huracán’ın savunma oyuncusu ve eski Arjantin genç milli takım oyuncusu. Ocak 2026’da, Arnavutça aktarılan sözlerinde, Arnavut futbol federasyonuyla temas hâlinde olduğunu ve Arnavut kökeni hakkında “çok az” şey bildiğini, ama daha fazlasını öğrenmek istediğini söyledi.
Çevrimiçi dolaşan listeler çok daha ileri gidiyor; bir soyadına dayanarak tango bestecilerine, sunuculara, futbolculara ve hatta on dokuzuncu yüzyıldan bir devlet başkanına Arbëresh kökenler atfediyorlar. Bir soyadı kanıt değildir ve bu isimler burada dışarıda bırakıldı.
Arnavutluk, Kosova ve Kalabriya ile bağlar
Devletler birbirinden uzak ve işleyen bağlar kişisel. Arnavutluk ile Arjantin diplomatik ilişkileri 5 Ekim 1973’te kurdu. Arnavutluk 1970’lerden itibaren Buenos Aires’te bir büyükelçilik tuttu, 1991 ve 1992’de tasarruf için kapattı ve 1994’te Avenida del Libertador’da yeniden açtı. Büyükelçilik sonradan yeniden kapandı. “Arjantin’deki Arnavutlar olarak az olsak da, Arnavut devletinin birkaç yıl önce Buenos Aires’teki büyükelçiliği kapatmasına çok üzüldük,” dedi Genc Llupi, Dajçi’ye 2018’de. Arnavutluk dışişleri bakanlığı, ülkenin Arjantin’de şimdi Brezilya’daki, Arjantin’de ikamet etmeyen bir büyükelçiyle temsil edildiğini belirtiyor.
Düzenleme öbür tarafta da aynı. Arjantin’in Roma büyükelçisi aynı zamanda Arnavutluk büyükelçisidir; 25 Eylül 2024 tarihli bir kararname, Arnavutluk görevini mevcut görevine ekledi. Arjantin dışişleri bakanlığı Arnavutluk’un La Plata’da, yetki alanı tüm ülkeyi kapsayan bir fahri konsolosluğunu listeliyor ve fahri konsolos görevini boş olarak gösteriyor.
Arjantin Kosova’yı tanımamıştır. Şubat 2008’de dışişleri bakanı Jorge Taiana, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin 1244 sayılı kararına ve toprak bütünlüğü ilkesine atıfta bulundu ve tutum o günden beri değişmedi. Olguyu kaydediyoruz ve hakkında görüş bildirmiyoruz. Pratikte bu, Kosova pasaportu sahibinin ülkeye girmek için bir Arjantin konsolosluğundan seyahat belgesi alması gerektiği anlamına geliyor; ayrıntılar aşağıdaki rehberde.
Daha sıcak bağlar ailelerden ve kiliselerden geçiyor: Piskopos Lupinacci’nin 1992, 2001 ve 2008 ziyaretleri, Rapi’nin 1979, Sabato’nun 1996 ve Greco’nun 2014 yolculukları. Bağlar ters yönde de işliyor. Eparhiyaya adını veren Arbëresh kasabası Lungro’da, Arjantin’den dönen göçmenler yaklaşık 140 yıl önce mate içme alışkanlığını beraberlerinde getirdi, diye bildirdi La Nación Ağustos 2026’da; kasaba on ikinci mate festivalini 31 Temmuz ile 1 Ağustos’ta düzenledi. “Lungrolular Arjantin’e göçmen olarak gidince, ülkenin geleneklerini, her şeyden önce mate’yi çabucak benimsedi,” dedi kasabanın Academia del Mate’sini kuran Anna Stratigò, La Nación’a İspanyolca olarak. Ekim 2025’te Arnavut yayıncı SCAN, “Arjantin Arnavutlarının bilinmeyen tarihi” üzerine Arnavutça bir haber yayımladı.
Arnavut Arjantin’i saymak
Aşağıdaki her rakam kişilerin nerede doğduğuyla ilgili, soyla değil. Tarihçi Dedier Norberto Marquiegui’nin belirttiği gibi, Arjantin sayımları yalnızca ulusal kategorilerle çalışır. Ulusal istatistik kurumu INDEC yanıtları herkese açık sayım veritabanında yayımlıyor: 2001’de Arnavutluk doğumlu 66 kişi (29 erkek, 37 kadın), 2010’da 77 (28 erkek, 49 kadın) ve 2022’de 164 (74 erkek, 90 kadın). 2022 veritabanı özel konutlarda yaşayanları kapsıyor, dolayısıyla bu sayı bir alt sınırdır. 164 kişiden 64’ü Buenos Aires eyaletinde, 29’u Buenos Aires Şehri’nde, 16’sı Santa Fe’de yaşıyordu. Kalan 55 kişi on yedi başka eyalete dağılmıştı.
Birleşmiş Milletler Demographic Yearbook 1956’da derlendiği hâliyle 10 Mayıs 1947 sayımı, Arnavutluk doğumlu 2.145 sakin saydı: 1.578 erkek ve 567 kadın. Göçmen kuşağını henüz hayattayken sayan başka hiçbir yayımlanmış sayım ortaya çıkmadı. Arjantin’de doğan çocukları ve torunları istatistiğe hiç girmedi.
Kosova için durum daha da zor. 2001 sayımında Kosova doğumlular için ayrı bir satır vardı ve dört kişi saptandı; hepsi Buenos Aires Şehri’ndeydi. 2010 ve 2022 ülke listelerinde böyle bir satır yok; dolayısıyla Kosova’da doğan biri başka bir etiket altında kaydedilir ve ayırt edilemez. Kuzey Makedonya’nın kendi satırı var: 2001’de 31, 2010’da 32 ve 2022’de 39 kişi. Ancak doğum yeri, bir kişinin Arnavut olup olmadığı hakkında bir şey söylemez.
2,6 milyon İtalyanın içinde
Arbëreshëler başka bir nedenle görünmez. İtalyan belgeleriyle geldiler ve Arjantin devleti onları İtalyan olarak kaydetti. Göç idaresinin kendi 1857–1924 istatistik özeti, denizaşırı ülkelerden gelen ikinci ve üçüncü sınıf 5.481.276 göçmen sayıyor. Bunların %47,5’i İtalyandı; aynı ciltteki dönem toplamları 2.604.029 İtalyan varışına ulaşıyor. Hiçbir tablo, Kalabriya’nın Arnavutça konuşulan köylerini geri kalandan ayırmıyor.
“Arnavutlar” bir uyruk olarak yalnızca 1921’den 1924’e kadarki tablolarda görünür; yani Arnavutluk bir devlet olduktan sonra. Denizaşırından gelen ikinci ve üçüncü sınıf göçmenler arasında sayıları 1921’de 13, 1922’de iki, 1923’te 51 ve 1924’te yedidir. 73 kişinin hepsi erkekti.
Neden 73 varış ve 2.145 sakin
1921–1924 arasındaki 73 erkek, 1947’deki 2.145 kişi olamaz ve 1925 özeti bunun nedenini kendisi gösteriyor. 1924’te bitiyor; oysa Luca göçün sonunu 1930 dolaylarına tarihlemişti. Yalnızca denizaşırından gelen ikinci ve üçüncü sınıf yolcuları sayıyor. Ve Arnavutları ancak Arnavutluk var olduktan sonra listeleyebilir: 1912’den önce Arnavutluk’tan gelen göçmenler Osmanlı tebaasıydı ve diğer herkesle birlikte “Otomanos en general (Turcos)” başlığı altında kaydediliyordu; bu başlık 1870’lerde 672 varıştan 1901–1910’da 66.558’e, ardından 1911–1920’de 59.272’ye çıktı. İçinde kaç Arnavut bulunduğunu ya da 1910’larda kaç kişinin başka bir devletin belgeleriyle ya da o yılların 38.799 “Varios”u arasında geldiğini tablolar söylemiyor; o kısım çıkarımdır. 1947 sayımı insanların nerede doğduğunu sordu, dolayısıyla doğum yeri olarak Arnavutluk’u gösteren ve hâlâ Arjantin’de yaşayan herkesi, hangi belgelerle gelmiş olurlarsa olsunlar, saydı.
Tahminler ve nereden geldikleri
Hiçbir torun sayımı olmadığı için boşluğu yuvarlak rakamlar doldurdu. Her biri tek bir cümleye kadar izlenebilir.
| Rakam | Neyi tarif ediyor ve kim söyledi |
|---|---|
| “yaklaşık 40.000” | Çoğu İtalya’dan gelen Arbëreshë olan Arnavut göçmenler. Arnavut etnograf Mark Tirta (1999); göç araştırmacısı Julie Vullnetari’nin 2007’de aktardığı hâliyle; bir yöntem verilmiyor. |
| “20.000 ila 30.000” | “Yüzyılın başında” gelen İtalo-Arnavutlar. La Nación’da 31 Mart 1999’da yer alan, kaynağı belirtilmemiş tek bir cümle; İspanyolca Vikipedi bugün bunu torunların sayısına ilişkin bir tahmin olarak sunuyor. |
| “150 aile” | Arjantin’deki Arnavut aileler; aynı haberde Skenderbeu derneğinden Nicolás Luca’ya göre. |
| “300 kadar” | Arjantin’de “kalan” Arnavutlar; Larry Luxner’in Arnavut-Amerikan gazetesi Illyria’daki haberinde, 5 Haziran 1995. |
| “binlerce” | Güney Amerika’daki Arnavut kökenli insanlar; Başpiskopos Alejandro Greco’ya göre, Aralık 2019. |
Arnavutluk’un kendi istatistik kurumu hiçbir sayı vermiyor: Diaspora in Figures raporu yalnızca topluluğun Arbëresh diasporasından doğduğunu ve çoğunlukla Buenos Aires’e yerleştiğini söylüyor.
Kendi çıkarımımız mütevazı. Bu göçlerin torunlarının sayısı binleri bulmalı: 1947’de Arjantin’de iki binden fazla Arnavutluk doğumlu kişi yaşıyordu ve yalnızca Luján bölgesinde 1914’te 3.406 İtalyan sakin vardı; onları inceleyen tarihçi, bunların arasında Cosenza’nın İtalo-Arnavutlarını en büyük güneyli grup olarak buldu. Bunun ötesindeki her ulusal toplam bir tahmin olurdu ve biz tahmin yürütmüyoruz.
Bugünkü topluluk
Arnavut Arjantin küçük, eski ve bitmiş değil. En büyük kuşağı, 1947 sayımının Arnavutluk doğumluları, artık yok ve dili çocukken öğrenen Arbëreshëler yaşlı. Bu sayfanın izlediği dört kurumdan kilisede, 2020 ve 2021’deki son haberde, ayda bir litürji vardı ve Berisso’daki topluluk gözle görülür biçimde ilerliyor; diğer ikisinin etkin olduğu gösterilemiyor.
Colectividad Albanesa Bashkimi, Berisso
Berisso 1978’de Eyaletin Göçmen Başkenti ilan edildi ve o yıl ilk festivalini yaptı. Fiesta Provincial del Inmigrante’yi o zamandan beri düzenleyen Asociación de Entidades Extranjeras, 1979’da on bir dernek tarafından kuruldu. Herrera’nın kurucular listesi Asociación Patriótica Albanesa de Berisso ile başlıyor.
Rapi’nin grubu, Rapi Ushuaia’ya taşınınca kız kardeşi Sofía’ya geçti. Bugünkü gençlik balesi Bashkimi 23 Ağustos 2013’te kuruldu ve yanında Lullezoj adlı bir çocuk balesi dans ediyor. 2025’e gelindiğinde üç yıldır bir İtalyan derneğinin salonunda, Ital Lazio’da prova yapmışlar, akşam yemeklerini ve taç giyme törenlerini kasabanın Arap kulübü Hogar Árabe’de düzenlemişlerdi.
2024’te dansçılardan birine yakın bir aile bir ev bağışladı ve 2025’te topluluk onu merkezi olarak kullanmaya başladı: 27. ve 174. sokakların köşesindeki Casa Albanesa. Başkanı Alejandra Desimone yerel basına İspanyolca olarak, Berisso’nun ilk topluluklarından biri olan ve 100 yılı aşkın geçmişi olan topluluğun “ilk kez” kendi merkezine kavuştuğunu söyledi. Grup, herkese açık bir yetişkin balesini yeniden başlatmayı planlıyordu. “Arnavut kökeninizin olması gerekmiyor,” dedi kültürel temsilcisi Johanna Barra; “fikir, bir değiş tokuş, öğrenme ve paylaşma alanı olması …”
Bu açıklık, çok küçük bir topluluğun ayakta kalma yolu. Rapi 2013’te Berisso’daki Arnavutlara küçük, aile boyutunda bir grup dedi; on yıl sonra sahne, kıyafetler ve yemek standı, soyadları ne olursa olsun gençlere ait.
Asociación Patriótica Albanesa Skenderbeu, Buenos Aires
Başkentte hâlâ listelenen en eski Arnavut derneğine ulaşmak en zor olanı. Arnavutluk Ulusal Diaspora Ajansı onu Gonçalves Dias 429’da listeliyor ve Buenos Aires Şehri onu 2019’da yayımlanan topluluk kurumları kaydına dâhil etti. Aynı kayıt, 2018’de kapanmış bir Arnavutluk büyükelçiliğini de hâlâ listeliyor; bu nedenle güncel etkinliğin kanıtı değil. Bir ticari veri kaydı, kuruluş sözleşmesinin tarihini 28 Aralık 1944 olarak veriyor. Derneğin web sitesi ve kamuya açık sosyal medya hesabı yok. La Nación’ın 1999’da onun için bastığı telefon numarası 2019’da da şehrin kaydında duruyordu; burada denenmedi. 2018 ziyaretinden sonra hiçbir etkinlik bildirilmedi. Bu, derneğin kapandığı anlamına gelmez; bugünkü yaşamı dışarıdan doğrulanamıyor.
Köy dernekleri
Asociación Frascineto’nun da, San Benedetto Ullano ve Firmo dernekleri gibi, herkese açık bir web sitesi yok ve etkinliğine dair tarihli son anlatım 2014 haberi. 2021’de La Plata İtalyan topluluğunun bir web sitesi, özellikle Acquaformosa ve Frascineto’dan gelen büyük İtalo-Arnavut toplulukların Tapiales, Luis Guillón, Berisso ve La Plata’da yaşadığını yazdı, ama hiçbir dernek adı vermedi.
Kayıplara karşı bu yüzyılda kutsanmış bir kilise, on üç yıllık bir gençlik balesi, Berisso’da bir ev ve Arnavut kökeni hakkında bilgi edinmek isteyen bir futbolcu duruyor: dilden daha uzun yaşamış bir soy ve soydan daha uzun yaşamış bir merak.
Topluluğun eksikliği, dışarıdaki kimsenin istenmeden sağlayamayacağı şeylerdir: bir öğretmen, bir arşiv ve bir sayım. Bu ailelerden birine mensupsanız ve bu anlatımı düzeltebilir ya da tamamlayabilirseniz, sizden haber almak isteriz.
Daha eski hikâye için İtalya’daki Arbëreshëler rehberimizi okuyun; 1991’den bu yana İtalya’ya göç eden Arnavutlar için İtalya’daki Arnavutlar rehberimizi; diğer tüm topluluklar için ise dünya çapındaki Arnavut topluluğu merkezini. Arjantin’deyseniz ve nerede yaşarlarsa yaşasınlar başka Arnavutlarla tanışmak istiyorsanız, onları dua.com’da bulabilirsiniz.
Rehber: nereden başlamalı
Kasım 2026’da resmî sayfalarda ya da kuruluşların kendi sayfalarında kontrol edildi; daha eski sayfaların tarihi belirtilmiştir. Yola çıkmadan önce tarihleri ve adresleri doğrulayın.
- Colectividad Albanesa Bashkimi, Berisso: Bashkimi ve Lullezoj baleleri; Casa Albanesa, 27. ve 174. sokakların köşesi. Telefon ya da e-posta yayımlanmıyor; sorular Instagram’a (@bashkimi_albania) ya da Facebook sayfasına yönlendiriliyor. Gösteriler YouTube kanalında.
- Fiesta Provincial del Inmigrante, Berisso: her Eylül ve Ekim. 49. baskı 11 Ekim 2026’da sona erdi; 50.’nin henüz tarihleri yok. Program: Berisso Belediyesi ve organizatörler.
- San Giorgio Megalomartire (San Jorge) Kilisesi, Luis Guillón: Córdoba ile Grierson arasında Calle Bourquet. Kiliseyi yöneten cemaatin, Nuestra Señora de la Anunciación’un sayfasına göre (görünüşe göre son olarak 2020’de güncellendi), Bizans ritli İlahi Litürji her ayın üçüncü pazarı saat 11:30’da yapılıyor. Papaz, Papàs Nazariy Kashchak, iletişim bilgileriyle birlikte Lungro Eparhiyası rehberinde (Ekim 2020) listeleniyor.
- Arnavut vatandaşlar: Arjantin’de büyükelçilik yok; Arnavutluk dışişleri bakanlığı ülkeyi Brezilya’daki büyükelçiliğe bağlıyor: SMDB Conjunto 04, Lote 03, Casa D, Lago Sul, Brasília; +55 61 3364 0519; çevrimiçi konsolosluk hizmetlerine bağlantı içeren web sitesi. La Plata’daki fahri konsolosluk, Arjantin dışişleri bakanlığı tarafından konsolosluk görevi boş olarak listeleniyor.
- Kosova pasaportu sahipleri: Arjantin’in göç otoritesi bir Arjantin konsolosluğundan seyahat belgesi (certificado de viaje) istiyor. Belgrad’daki büyükelçilik ücreti 250 ABD doları, süreyi yaklaşık on iş günü olarak verdi ve başvuruların en az 40 gün önceden yapılmasını istedi (Eylül 2022 tarihli sayfa). Kosova’nın Latin Amerika’daki tek büyükelçiliği olan Panama büyükelçiliği, bölgenin diğer ülkelerine, Kosova’yı tanımayan bazıları dâhil, hizmet verdiğini söylüyor.
- Arjantin’in Arnavutluk büyükelçiliği: Roma’daki büyükelçilik, Piazza dell’Esquilino 2; +39 06 4807 3300; hafta içi 9:30–16:40 (resmî sayfa).
- Asociación Patriótica Albanesa Skenderbeu: Barracas’ta Gonçalves Dias 429, Arnavutluk Ulusal Diaspora Ajansı’nın listelediği şekliyle. Telefon, La Nación’ın 1999’da bastığı ve şehrin 2019’da listelediği şekliyle: +54 11 4302-4392. 2018’den beri bildirilen bir etkinlik yok.
- Museo de la Inmigración: eski Hotel de Inmigrantes, Avenida Antártida Argentina, Puerto Madero. Çarşambadan pazara 11:00–18:00; giriş ücretsiz, yerler sınırlı. Web sitesi.
- Bir atanın izini sürmek: CEMLA, 1882’den 1960’a varışları ada ve yıllara göre arar, köye göre değil; Arbëreshëler genellikle İtalyan olarak kaydedildi, bu yüzden soyadıyla arayın ve her kayıttaki doğum yerini kontrol edin (kısmen, 1925’ten itibaren verilir). Archivo General de la Nación, 1882’den 1937’ye Buenos Aires’e inen yolcuları ada, tarihlere ya da gemiye göre arar ve bir belge düzenler.
Bu rehber nasıl hazırlandı
Bu sayfadaki her rakam, onu yayımlayan belgede ya da metnin öyle dediği yerde, onu aktaran çalışmada okundu. 2001, 2010 ve 2022 sayım rakamlarını INDEC’in herkese açık veritabanında 16 Kasım 2026’da biz tablolaştırdık ve bunu herkes tekrarlayabilir. 1947 sayımı, Arjantin sayım cildi çevrimiçi olmadığı için Birleşmiş Milletler yıllığında okundu. Varış rakamları, Internet Archive’da bulunan 1925 özetinin bir taramasında okundu.
Luján’ın tarihi Dedier Norberto Marquiegui’nin yayımlanmış araştırmasına, Berisso’nunki María Eugenia Costa ile Nicolás Herrera’ya, Arbëresh göçününki ise Pantaleone Sergi ile Mario Bolognari’ye dayanıyor. Buenos Aires’teki 1889’dan 1913’e cemiyetler, tarihçiler Francesco Fabbricatore ile Pantaleone Sergi’ye, Arnavutluk Ulusal Kütüphanesi’nin kataloğuna ve taramalarına ve Buenos Aires haftalığı Caras y Caretas’a dayanıyor. Buenos Aires derneği esas olarak 1995, 1999 ve 2024 tarihli üç basın haberi ve 2021 tarihli bir aile anısıyla biliniyor; bir tarih yalnızca birine dayandığında metin bunu söylüyor. Topluluk üyelerinin sözleri onların sözleri olarak verilmiştir; İspanyolca, Arnavutça ya da İtalyanca yayımlandıkları yerde çevrilmiştir.
Sık sık toplanan beş şeyi ayrı tuttuk: Arnavutluk’ta doğanlar, Kosova ya da Kuzey Makedonya’da doğanlar, İtalya’da doğan Arbëreshëler, Arjantin’de doğan torunlar ve tahminler. Vikipedi’den rakam kullanmadık ve bir soyadına dayanan her Arnavut kökeni iddiasını dışarıda bıraktık. Rehber girdileri yalnızca resmî sayfalarda ya da kuruluşun kendi sayfasında kontrol edildi; bu baskı için kimseyle iletişime geçilmedi.
Aradığımız ama bulamadığımız bazı şeyler var. 1895, 1914, 1960, 1970, 1980 ve 1991 sayım ciltlerini, Marquiegui’nin Santa Elena üzerine 1996 tarihli kitabını ya da Mark Tirta’nın 1999 tarihli makalesini açamadık. Skenderbeu derneğinin kuruluş tarihleri ya da Filip Llupi’nin Viyana’daki çalışması için ikinci bir kaynak, Berisso’daki 1907 cemiyetinin kurucularının bir listesi, 1990’ların başından sonra Luján’daki San Demetrio şenliğine dair bir haber ve Asociación Frascineto’ya dair yakın tarihli, tarih içeren bir anlatım bulamadık. Arjantin’de Arnavutça bir okul ya da kurs, Arnavutluk’tan gelen Ortodoks göçmenlerin bir cemaati ya da göçmenler arasında Müslüman dinî yaşamına dair herhangi bir anlatım da bulamadık. Bunlardan herhangi birine sahip bir okur bu sayfayı geliştirebilir.
Arjantin’deki Arnavutlar hakkında sıkça sorulan sorular
Arjantin’de kaç Arnavut var?
Güvenilir bir toplam yok. Sayım doğum ülkesini kaydeder: 2022’de Arnavutluk doğumlu 164 sakin, 1947’de ise 2.145. İtalya’da doğan Arbëreshëler İtalyan, Arjantin’de doğan torunlar Arjantinli olarak sayıldı. 20.000 ila 30.000 ya da 40.000 gibi rakamlar geçmiş göçü anlatıyor ve bir yöntem belirtilmeden yayımlandı.
Arjantin’deki Arbëreshëler Arnavut mu İtalyan mı?
Bir bakıma ikisi de: onlar, ataları on beşinci yüzyıldan itibaren Güney İtalya’ya yerleşen ve dili, çoğu zaman da Bizans ritini koruyan İtalo-Arnavutlardır. Arjantin’e İtalyan vatandaşı olarak geldiler ve İtalyan olarak kaydedildiler; sayımın doğum yerine göre saydığı Arnavutluk’tan gelen göçmenlerden bu bakımdan farklıdırlar.
Arjantin’e göç etmiş bir Arnavut ya da Arbëresh atanın izini nasıl sürebilirim?
CEMLA’nın 1882–1960 varış veritabanında ve Archivo General de la Nación’ın 1882–1937 yolcu kayıtlarında arayın. İkisi de köye göre aramıyor ve Arbëreshëler genellikle İtalyan olarak görünüyor; bu yüzden soyadıyla arayın ve kayıtlı doğum yerini kontrol edin. Göçten önce, Kalabriya’daki memleket köyünün medeni kütükleri bir sonraki adımdır.
Arjantin’deki Arnavutlar ve Kosovalılar konsolosluk yardımını nereden alabilir?
Arnavutluk, Arjantin’i Brasília’daki büyükelçiliğinden yürütüyor; La Plata’daki fahri konsoloslukta konsolos yok. Kosova’nın Panama’daki büyükelçiliği bölgeye hizmet verdiğini söylüyor. Arjantin Kosova’yı tanımadığı için Kosova pasaportu sahibinin seyahat etmeden önce bir Arjantin konsolosluğundan seyahat belgesi alması gerekir.
Buenos Aires’te bir Arnavut kilisesi var mı?
Arbëreshëlerin bir kilisesi var: başkentin güneyindeki Luis Guillón’da San Giorgio Megalomartire ya da San Jorge, Lungro Eparhiyası’na bağlı bir din hizmeti merkezi. Cemaatin kendi sayfasına göre Bizans ritli İlahi Litürji her ayın üçüncü pazarı saat 11:30’da yapılıyor. Arnavutluk’tan gelen Ortodoks göçmenler kayıtta bir cemaat bırakmadı.
Arjantin’de Arnavut dansını ve yemeğini nerede görebilirim?
Berisso’da, La Plata’nın yanında, her Eylül ve Ekim yapılan Fiesta Provincial del Inmigrante’de; Arnavut topluluğu orada dans ediyor, byrek ve baklava satıyor ve 2026’da 27 Eylül Pazar günü saat 13:30’da sahne onlardaydı. Diğer akşam yemekleri ve etkinlikleri Instagram’da @bashkimi_albania hesabından duyuruluyor.
Arjantin’de Arnavutça öğrenebilir miyim?
Herhangi bir kamuya açık listenin gösterdiği kadarıyla bir sınıfta değil. Topluluk Arnavutluk’tan ve Kosova’dan bir sözlük, bir kurs ve bir öğretmen istedi; Başpiskopos Alejandro Greco kendi kendine öğrendi. Berisso’da topluluk dili değil dansları öğretiyor ve planlanan yetişkin balesi herkese açık.
Ernesto Sabato Arnavut kökenli miydi?
Evet, annesi aracılığıyla. Sabato onun eski bir Arnavut aileye ait olduğunu yazdı ve biyografi yazarları onun doğumunu 1874’e tarihleyip Kalabriya’daki bir Arbëresh köyü olan San Martino di Finita’ya yerleştiriyor. Babası İtalyandı, Fuscaldo’dandı. Nisan 1996’da Sabato bir edebiyat ödülünü almak için Tiran’a gitti ve kanının dörtte birinin Arnavut olduğunu söyledi.
Arnavutlar Arjantin’e ne zaman geldi?
İki akış hâlinde. Kalabriya’dan Arbëreshëler, on dokuzuncu yüzyılın sonundan 1953’e kadar İtalyan göçüyle, çoğunlukla iki savaş arasında geldi. Arnavutluk’tan gelen göçmenler esas olarak 1912 ile 1930 dolaylarında geldi; ardından 1945’ten sonra birkaç sürgün ve 1990’lardan beri yeni gelenler geldi.
Arjantin’de Arnavutlarla nasıl tanışabilirim?
Berisso’daki, planlanan yetişkin balesi herkese açık olan Colectividad Albanesa Bashkimi ile ve Arbëreshëler için Luis Guillón’daki San Giorgio kilisesiyle başlayın. Topluluk küçük ve dağınık olduğundan birçok kişi daha uzaklara da bakıyor; dua.com’da Arnavutlarla, nerede yaşarlarsa yaşasınlar, tanışabilirsiniz.








