Letër dashurie.
Me fjalët e tua.

Për ty,

Po ta shkruaj këtë sepse në bisedat tona shpesh kalojmë te shakaja pikërisht kur dua të them diçka pak më serioze. Këtë herë dua ta lë këtu: po më pëlqen shumë të të njoh.

M’u kujtua shëtitja jonë e fundit. Thamë se do të rrinim vetëm pak, pastaj vazhduam të flisnim edhe pasi u ftoh kafja. Kur u ktheva në shtëpi, ende po qeshja me atë historinë tënde për udhëtimin që nisi në stacionin e gabuar.

Më pëlqen që më pyet dhe e dëgjon përgjigjen deri në fund. Me ty nuk ndiej se duhet të gjej gjithmonë diçka të zgjuar për të thënë. Mund të jem edhe pak në siklet, edhe pa fjalët gati, dhe biseda prapë gjen rrugën e vet.

Ende kemi shumë për të mësuar për njëri-tjetrin. Nuk dua të bëj premtime që i përkasin një kohe që s’e kemi jetuar. Do të më pëlqente vetëm ta vazhdonim këtë njohje me po atë qetësi dhe kuriozitet.

Nëse të pëlqen edhe ty, le ta përsërisim atë shëtitje. Këtë herë ndoshta e pimë kafen para se të ftohet. Më bëhet qejfi që je bërë pjesë e ditëve të mia.

Për ty,

Sot desha të të shkruaj diçka që zakonisht mbetet mes punëve të ditës, listës së blerjeve dhe pyetjes se kush i mori çelësat. E vlerësoj shumë jetën që kemi krijuar bashkë.

M’u kujtua ajo e diela kur na u prish plani dhe qëndruam në shtëpi. Gatuam me çfarë gjetëm, dogjëm pak bukën dhe qeshëm aq shumë sa harruam për çfarë ishim mërzitur. Nuk ishte ndonjë ditë e madhe. Ndoshta pikërisht prandaj e kujtoj kaq mirë.

Faleminderit për mënyrën si më dëgjon kur e kam ditën të vështirë. Për kafen që ma lë pranë pa më ndërprerë. Për kujdesin që nuk kërkon gjithmonë të duket. Nuk ta them aq shpesh sa duhet, por i vë re këto gjëra.

Kemi pasur edhe ditë kur nuk jemi kuptuar menjëherë. Nuk dua t’i mbuloj me fjalë të bukura; dua të gjejmë kohë për të folur dhe për ta dëgjuar më mirë njëri-tjetrin. Më pëlqen që ende kemi gjëra për të zbuluar bashkë.

Do të doja të lëmë pak vend vetëm për ne këtë javë: një shëtitje, një darkë pa nxitim, një bisedë që nuk mbaron te punët e nesërme. Të dua. Edhe në ditët e zakonshme. Sidomos në ato.

Për ty,

Sot, duke bërë kafen, desha të të tregoja diçka të vogël dhe për një çast harrova se nuk ishe në dhomën tjetër. Pastaj mora telefonin. Kështu po e kuptoj mallin këto ditë: në momentet kur do të doja të ishe thjesht pranë.

M’u kujtua mëngjesi ynë i fundit bashkë. Ti po kërkoje çelësat dhe unë po të thoja të mos nxitoje, edhe pse e dija që duhej të niseshe. Më mungon ajo rrëmuja jonë e vogël. Më mungon edhe heshtja kur nuk kemi nevojë të themi gjë.

Faleminderit që gjen kohë të më tregosh edhe gjërat e zakonshme: si shkoi puna, çfarë gatove, çfarë të bëri të qeshësh. Kur më pyet për diçka që ta kam treguar një ditë më parë, e ndiej që je me mua në atë bisedë, edhe nga larg.

Ka mbrëmje kur ekrani nuk mjafton. Nuk dua të pretendoj se distanca është gjithmonë e lehtë. Do të doja të flisnim qetë këtë javë për takimin tonë të ardhshëm, kur të kemi parë të dy oraret dhe mundësitë.

Deri atëherë, po të ruaj disa histori të vogla për kur të flasim. Lexoje këtë kur të kesh kohë; nuk ka nevojë të përgjigjesh menjëherë. Më mungon dhe të dua. Sot desha të të bëja pak vend edhe në këtë faqe.